Vet gevonden!

En dan loopt die lange vakantiezomer bijna af. Een zomer met Zero-tolerance en hese stemmen die verhalen vertellen in drievoud.
Verhalen met durf, verhalen met de slappe lach, verhalen met vindingrijkheid. Zo'n verhaal als dit:

Wetende dat de puberteit stilaan begint te stormen, verdenk ik ons Mie-ke al eens van ketogene sabotage-acties. Want wat denkt u van dit verhaal?
Bij bivak hoort dagtocht. Bij dagtocht hoort lunchpakket. Bij ketogeen lunchpakket hoort mayonaise. Simpel.
Straffer nog, bij bivak horen twee dagtochten. En even zoveel lunchpakketten. Met even zoveel porties mayonaise. De logica zelve.
Vergat ons Mie-ke tot tweemaal toe haar portie mayonaise in haar lunchpakket te stoppen. Vergat, of moet ik schrijven 'vergat'. Ik gun haar het voordeel van de twijfel maar toch, ik twijfel. Tweemaal vind ik een beetje teveel 'toeval'.
Maar goed, de eerste dagtocht kreeg ze nadien haar portie mayonaise geserveerd. Bij wijze van voorgerechtje bij het avondmaal. Onze kookmadam was streng en terecht.
De tweede dagtocht was het weer van dat. De mayonaise lag nog in de tent. De tent? Ook daarbij kan u zich (en ik doe dat ook) de nodige vragen stellen, maar vragen stellen bij bivakverhalen is niet altijd een goede zaak. Je kan wel eens antwoorden krijgen die je liever niet hoort.
Maar goed, de mayonaise was dus in ieder geval niet mee op tocht en daar moest een oplossing voor gezocht. Waarop leider T. zich herinnerde een straat verder een frituur te zijn gepasseerd. Een frituur is uiteraard een goudmijn aan vettigheid, dus leider T. toog er vol goede moed naar toe.
Uiteraard was de frituur gesloten. Uiteraard, want anders had u hier geen vet verhaal.
De frituur was dan wel gesloten, maar zo snel liet leider T. zich niet ontmoedigen. Veel huizen stonden er weliswaar niet, in ieder geval niet veel huizen waar ook iemand opendeed en het antwoord had op de vraag: 'mag ik van u een portie mayonaise?'
Na een kilometer of wat, kreeg de volhouder wat hij verdiende: een portie mayonaise, een vet verhaal en een lift terug naar de picknickplaats.

Ik vind het een schitterend verhaal. Eentje dat precies illustreert waar een jeugdbeweging voor staat. En geef toe, zo'n mayonaise-vraag aan de deur is weer eens wat anders dan de klassieke ruiltocht, toch?

Als er geen bestek in de buurt is...

With a little help from your friends.

U heeft ons ongetwijfeld al een tijdje gemist, maar geen nood: we zijn er nog! Alleen ontbrak de tijd om te schrijven. Ach ja, het excuus is druk-druk-druk maar er is dan ook heel wat aan de gang in ons gezin.

Ons Mie-ke is sinds kort 12 en vanaf dan officieel aan het puberen geslagen. Zelfs als we de onverwachte wendingen van het puber-zijn buiten beschouwing laten, is 12-zijn een belangrijk issue. Bij 12-zijn hoort een nieuwe identiteitskaart, een echte. Bij 12-zijn hoort een nieuwe school, een grote. Dat laatste kwam voor ons redelijk onverwacht; we hadden op een extra jaartje lagere school gerekend.  We vonden echter een fijne, kleine school voor haar. En we voerden heel wat gesprekken met mensen die begaan zijn met ons Mie-ke: leerkrachten op de beide scholen, psychologen en andere ouders. De nieuwe school, de gesprekken en de puberstart overtuigden ons. De overstap wordt nog een spannend hoofdstuk, niet in het minste voor ons Mie-ke zelf. Dat leest u in september.

We waren dus wel even druk met die zoektocht. En bovendien moest die verjaardag ook gevierd. Nog straffer: we vierden niet één, niet twee, maar wel liefst drie verjaardagen op een rij! Dat vraagt ook wat voorbereiding voor lekkers en al dat lekkers wil ik u zeker niet onthouden. Het komt nog, beloofd.
En terwijl ik dit schrijf, zijn verjaardagen vier en vijf al in aantocht dus wellicht krijgt u dat lekkers ook meteen voorgeschoteld. Maar dan bent u er weer een jaartje vanaf.

Wegen en wikken. Over een nieuwe school. Over een nieuwe job. Ik was niet gemakkelijk te overtuigen. Er volgden ook redelijk wat slapeloze nachten. Wikken en wegen of het haalbaar was met ons Mie-ke. Maar na heel wat gesprekken trokken ze me over de streep, of moet ik zeggen de brug? (Welk fietstraject ik ook neem, een brug over het Albertkanaal is niet te vermijden.) Ik ruilde mijn creatieve, chaotische plek voor een keurig bureau op een school. Magazijnkarren en transpaletten werden vervangen door rolstoelen en driewielers. Mijn directeur is voortaan een directrice. En mijn assortiment creatieve spulletjes ruilde ik voor een gamma leerkrachten en een bende jongeren.
Sinds vorige week vertrek ik elke ochtend naar school, want dat is mijn nieuwe werkplek.

Van deeltijds naar een voltijds weekrooster, het leek me enkel haalbaar dankzij de schoolvakanties (jippie!) én een beetje hulp in huis.
En zo startte enkele weken geleden Mevrouw Hulp. Mevrouw Hulp ging meteen voluit in het poetsen van mijn keuken. Ze had er blijkbaar heel wat werk aan om haar norm te halen. Op haar vraag haalde ik wat extra poetsproducten in huis. Ze zijn niet allemaal even ecologisch wat ik wel een beetje moeilijk vind, maar ik wil Mevrouw Hulp graag tevreden houden. Ik kwam gisteren thuis in een opgeruimd, frisgeurend huis met een blinkende keuken. Mevrouw Hulp is er stevig tegenaan gegaan: de nieuwe bus ontvetter is al meteen halfleeg... Alles loopt gesmeerd.

Een beetje hulp hebben we dat niet allemaal nodig af en toe? Een luisterend oor voor je verhaal. Gedeelde ervaring. Dat duwtje om die brug over te geraken....

Het was even stil hier, maar Mie Keto is er nog steeds. Er wordt flink wat afgebeld en heen-en-weer gemaild over het ketogeen dieet en wat er bij komt kijken. Maandag 21 mei is het KletsKoek!, live babbelen over het leven-met-een-vetrandje. Kom jij ook?

Bric-k-oleren*

*bricolage le ~ (m)

knutselen (ww.), knutselwerk (het ~), geknutsel (het ~), knutselarij (de ~ (v)), kladwerk (het ~), prutswerk (het ~), broddelwerk (het ~), knoeiwerk (het ~), geknoei (het ~), gesjoemel (het ~), geklungel (het ~), gebroddel (het ~), doe-het-zelf-werk (znw.), huisvlijt (de ~)

Fijne details dat is niet altijd mijn ding. Ik ken mezelf. Zijn we voor, tussen en na de feestdagen ook nog bezig met wat schilderwerken in huis (qua timing weeral perfect) dan gebeurt dit niet zonder de nodige sporen achter te laten. Gaat de verfpot open dan hang ik al onder de spetters. Verfdruppels vallen altijd (echt, altijd) naast de afdekdoeken. En de verfborstel schiet uit mijn handen en gaat een verdieping lager onderwijl sporen achterlatend op alle traptreden (ik herhaal, alle). Het betere gooi- en smijtwerk is dus duidelijk meer mijn ding.
Recepten uitdenken is dan ook één ding, ze fijn realiseren dan weer een ander. Om die reden was ik dus ook nog nooit zelf begonnen aan de fantastische loempia's van Rita. Ik bedoel, als ZIJ al zo'n knoeiboel maakt in haar keuken wat wordt het dan bij mij?
Maar goed, een Mie-ke wil ook wel eens wat exotisch op haar bord, dus tussen de feestdagen en de schilderwerken door gooide ik heel optimistisch een pak brickdeeg in mijn winkelkar. De loempia's zijn met smaak verorberd. Maar het blijft me een raadsel hoe Rita alle vulling in zo'n velletje deeg krijgt en die rolletjes zo strak kan oprollen zonder dat het deeg scheurt. De mijne zagen er redelijk 'loemp' uit (nvdr: Antwerps voor lomp) en scheurden meteen, maar waren gelukkig wél heerlijk krokant.
De rest van het brickdeeg kampeerde in de koelkast en vroeg om enkele experimenten. Niet te fijn van werk, lekker simpel en met maximaal smaakeffect.

Wat heb je nodig? 
1 vel brickdeeg
Boursin Salade, bvb. Ail et fines herbes
olijfolie, en ev. maïsolie
pesto verde of rosso
diverse tapenades
een siliconen muffinvorm

Hoe maak je het?
Ik maakte een stap-voor-stap fotohandleiding. Zo zie je meteen dat dit weer een supersimpel receptje is.

Knip 1 velletje brickdeeg in 4. Met een schaar gaat dat prima, met een mes vind ik knoeien.

Vouw 1 punt naar binnen.

Vouw 2 punten naar binnen.

Vouw 3 punten naar binnen.

Prop dit lapje in de muffinvorm. Als je vooraf de vormpjes instrijkt met olie, dan blijft het deeg mooi aan de randen kleven. Op die manier krijg je een deegmandje.

Vul het mandje met drie blokjes Boursin Salade en leg er een lepeltje Pesto Verde op. Enkele druppels olijfolie erover zodat het niet te hard uitdroogt in de oven en uiteraard ook voor onze broodnodige vetten.

Je kan variëren met Pesto Verde of Rosso of diverse tapenades. 

In de oven op 190°C, ongeveer een 12-tal minuten.

Een echt feesthapje, toch?

Ik berekende een ratio van 1:2,31 en 103kcal per hapje.

Smakelijk!

Wat een spetter!

Een tijd geleden maakte Valentine  mooie foto's met ketogene producten. Eentje daarvan kent u reeds, we gebruiken het als uithangbordje voor deze blog. Bij het voorstellen van ons nieuwe blogjasje maakte ik terloops melding van een verhaal over slagroomspetters...

Ach, dat verhaal, het leek een alleenstaand geval en het raakte wat op de achtergrond. Maar toen...

Hoofdrolspeler in dit spetterende verhaal is onze slagroomspuit. Soms ook kidde genoemd of sifon onder druk. U weet wel: het lijkt op een brandblusapparaat voor keukengebruik, u kan het vullen met allerlei lekkers zoals slagroom en het oogt geweldig professioneel.

Maar zo'n ding dat leidt soms een eigen leven. Enfin, in ieder geval ons toestel toch. 

Het vuurt soms ongevraagd wat slagroom af. Echt! En meestal als ik de kidde net wil grijpen of terugplaatsen, kortom als ik in de buurt ben. Alleen als ik in de buurt ben. Waarbij Man en befaamd slagroomspecialist beweert dat ik wel iets fout doe en dus ongevraagd onder de slagroomspetters geraak. Eigen schuld, dikke prut. Zoiets. Tot grote hilariteit van wie dan ook die het opmerkt.

Maar toen... Toen kwam er een fantastisch moment. Ik geef het toe, ik geniet nog na...

Man maakte zondagmiddag het laatste restje op. En besloot de kidde meteen te reinigen. Goed plan.

Druk aflaten. 

Sifon openschroeven.

Gaf me dat een knaller!

Ongelooflijk hoeveel room er toch nog in dit 'lege' toestel zat.

En eruit wilde.

Op Man.

Haar, schoenen, bril.

Gootsteen, aanrecht, kastjes.

Ramen, glaskoepel, plafond. 

Receptfiches, pepermolen, keukenrol.

Nee, u krijgt geen foto's te zien (die zijn er wel), want mijn Huwelijk is me ook iets waard. En ik redde in ruil voor de aangeboden lachtherapie zijn favoriete hemd van vreselijke vetvlekken. 

Brengt me uiteindelijk bij die ene, supertip die ik u nog wil meegeven. Een fantastisch product om vetvlekken te verwijderen. Een aanrader voor wie ketogeen kookt (of een slagroomspuit in huis heeft). 

Dit is ongesponsorde publiciteit. Maar Mr. Ecover, u mag ons altijd bellen.

Fastfood

Schrijven over onze fastfoodconsumptie, kan dat wel? Moeten we niet net heel bewust met evenwichtige voeding-in-ketoversie omgaan? Zeker net nu de vettaks in onze rug port?

Maar deze blog is het verhaal van het leven zoals het is met een ketogeen dieet. En ja, we hebben een heleboel meer pret met vet sinds ons Mie-ke op vetverbranding is overgeschakeld.
Maar soms is het improviseren. Wij zijn immers niet altijd even goed georganiseerd, ook al had je misschien dat idee. Wis het. Stel je in de plaats dit voor:

Je hebt je al de hele dag van het ene naar het andere gerept: boodschappen, kinderen, poetsen, kinderen, boodschappen. Je hebt je in volle winkelvakantiedrukte door de stad gewrongen. Je komt thuis en de poes zit je o zo zielig aan te kijken, duidelijk niet op zijn best. De dierenarts vindt dat je maar best even langskomt, want huisapothekeren brengt vaak meer schade toe. Omdat de kat dus een belangrijke persoon is geworden in het gezin, rep je je in volle avondspits richting dierenarts met een poes die de hele weg Auw-Auw roept vanop de achterbank (kleinzielig beest). Ben je normaal gezien in een wipje binnen en buiten? Vergeet het! Twee uren later, tegen bedtijd van Mie-ke stuif je terug je huis in met de kat Auw-Auw en scheurende honger. Zitten je gezinsleden rustig te wachten tot het avondeten wordt geserveerd...
Ja, kijk, dan is een frietje of een pizza halen toch zéér verleidelijk...

En mocht dit verhaal je absoluut vreemd in de oren klinken, we hebben ook wel regelmatig een van volgende akkefietjes voor:
vergeten boodschappen doen, foute boodschappen gedaan, het geplande restje ziet er verdacht uit, snelsnel want de Meiden moeten nog, geen zin om te koken want doodop, verbouwen, verhuizen, ondergelopen kelder,...  Geldige Fastfood-excusen, toch?

En we hebben de afgelopen drie jaren al heel vaak weerstand geboden, net vanwege ons Mie-ke. Omdat je voor haar toch berekend moet koken. Omdat zij het sneu vindt om niet mee te doen met het gezin.

En dus heb ik eens even Fastfood gerekend:
1 frikandel (Mora, 70g) en 40g mayonaise.
Dat is heel veel kcal (445) en een ratio van 2.92:1, en dat is vooral een hele grote kwak mayonaise.
Dat is niet evenwichtig, maar wel ketogeen.
Dat is om duimen en vingers bij af te likken.
En dat is voor heel, heel af en toe; om eens mee te doen met de groep. Want het sociale aspect moet ook in evenwicht blijven, niet enkel de voeding!

En voor wie het wil weten: nee, we hebben die Auw-Auw-avond geen fastfood gegeten. Ik heb netjes gekookt. Met een moeder aan kooktemperatuur was de Food al even Fast gereed.

Altijd een goed maatje, zeker als het snel moet gaan...

Als de Meisjes van huis zijn...

... danst de kat op tafel.
We hebben hem al meermaals betrapt op het uitlikken van een potje mayonaise of een schaaltje boter. Hij vindt het blijkbaar zijn goed recht en is bijzonder verontwaardigd als we hem op de vingers tikken. Ook voor het gappen van versgebakken ketokoekjes is hij niet te beroerd. Maar helaas voor de kat, valt er momenteel weinig te vangen, nu ons Mie-ke in Limburg kampeert. Hij draait op en rond de tafel. 
In een poeslieve bui zeggen we: 'och hij mist de Meisjes ook'. Maar uiteraard weten we beter: Hij voelt zich gewoon tekort gedaan. Er is volgens hem veel te weinig aandacht te rapen en nog minder vette restjes. Hij heeft duidelijk veel minder pret met vet.
Dus haalt hij het nodige kattenkwaad uit...
Bij zijn aankomst schreef ik nog: 'Benieuwd wie van ons het eerst de gordijnen wordt ingejaagd'... wel euh... Hier is het antwoord:

A* betrapt in de nok van onze klamboe

en daar kan zo'n ding echt niet tegen!

En ik ook niet...

Dieet als medicijn

De krant op zaterdag, dat is lezen tot zondag. Zegt de krant zelf. Als je dan, zoals ik, pas op zondagavond de tijd vindt om de krant open te slaan, ben je al gauw een eindje de week in voor je een reactie kan plaatsen. Wat trok mijn aandacht?

Een artikel over een Nederlandse studie die onlangs werd gepubliceerd: strikt dieet helpt kinderen met ADHD.

Ons Mie-ke heeft geen ADHD, maar Glut-1 (wat is het heerlijk dat we al die afkortingen gebruiken, dat maakt het zoveel eenvoudiger...om te typen) maar toch lees ik in het artikel een aantal opvallende parallellen met de studie naar en de houding over het ketogeen dieet:

- Na vijf weken kon je bij drie op de vier kinderen in de testgroep een merkbare gedragsverandering zien.

- Sommige kinderen hadden na afloop helemaal geen medicatie meer nodig.

- Nu we weten dat het werkt, moeten we op zoek naar de oorzaken.

- Nederlandse studie hoopvol, Vlaamse experts reageren afwachtend.

- Experts zijn het erover eens dat ADHD verschillende uitingsvormen kent met waarschijnlijk verschillende oorzaken. Dit betekent dat dus zeker niet iedereen met ADHD zal geholpen zijn met een dieet.

- Bovendien is het dieetjaar voor zowel ouders als kinderen erg veeleisend, en is er intensieve begeleiding voor nodig.

Wat maakt dat er in Nederland zoveel meer belangstelling is voor de invloed van voeding op aandoeningen zoals ADHD of epilepsie? In Nederland is o.a. het Epilepsiecentrum Kempenhaeghe een groot onderzoek gestart naar de haalbaarheid van het ketogeen dieet. Zij begeleiden patiënten in de opstartfase van het dieet, maar verzorgen ook een gedegen follow-up. Daarnaast ondersteunen ze ouders met een gedegen recepten-website en werken ze samen met professionele patiëntenverenigingen zoals Ketokids en EVN.

Waarom is men in Nederland hoopvol en in Vlaanderen afwachtend?

Waarom liever eindeloos medicatie uitproberen (soms in groteske cocktails) dan het ketogene dieet een kans te geven?

Akkoord dat een dieet niet iedereen met ADHD zal helpen, net zoals een ketogeen dieet ook niet iedereen met epilepsie zal helpen. En helemaal akkoord dat het dieet zowel voor ouders als kinderen erg veeleisend is. Een ketogeen dieet is niet de gemakkelijkste keuze, maar het is ook niet zo onleefbaar als vaak wordt voorgesteld.

Maar we voelen ons bijzonder aangesproken als men schrijft dat intensieve begeleiding nodig is. Want we voelen ons soms in de kou staan. Hebben vaak het idee dat we alles zelf moeten uitzoeken. Dat begeleiding niet nodig is 'omdat jullie toch goed bezig zijn'...

We zijn blij dat we andere ouders als steunpunt hebben. We zijn blij dat we mogen gluren bij onze Noorderburen en daar van harte welkom zijn. We zijn blij met elk sprankeltje belangstelling in Vlaanderen voor dieetadvies bij patiënten met aandoeningen zoals ADHD en epilepsie. En wij zijn vooral blij dat ons Mie-ke alle ontwikkelingskansen krijgt en zoveel meer pret met vet beleefd.

De Morgen - zaterdag 5 februari 2011

Bitter en zoet

Het is niet altijd meer pret met vet... Dat moet ook wel eens gezegd. We proberen steeds om alles op de meest positieve manier te bekijken. Helaas moet er af en toe een bittere pil geslikt.

Vandaag kwam ons Mie-ke thuis met een vrolijke brief: wij gaan op schoolreis! Compleet met een wandeling, bootje varen, picknick en zwempartij. Mijn brein is al zodanig geprogrammeerd dat het automatisch de praktische zaken begint op te lijsten: rugzakje, koelelement, picknick, enz. Tot mijn oog valt op de geplande datum... De komende weken is er slechts één dag dat onze meid niet naar school zal gaan, wegens de driemaandelijkse noodzakelijke medische controle. En wat wil het toeval? Ja, DIE dag is het schoolreis!

Dochterlief in tranen. Je zou voor minder.

Moederlief slikt ook een krop weg. Dit is wel een erg bittere en niet voorziene consequentie van het ketogene dieet! Daar kan de moedige, positieve kijk van een meid van 9 even niet tegenop. Daar kan onze creativiteit ook niet tegenop. Of misschien toch, een klein beetje...

Zou het echt heel erg zijn om voor één keer op die bewuste schooldag eens uit te pakken met een absoluut onpedagogische, zeemzoete verwennerij? Het zal die pil wellicht toch makkelijker laten verteren...

Meer pret met vet

In tijden dat meer en meer mensen lijden aan overgewicht en we gezonder moeten eten en meer bewegen, hoeft de uitspraak 'meer pret met vet' wat meer uitleg.

Mie Keto is een steunpunt voor patiënten met een ketogeen dieet. Dit dieet is geen klassiek dieet dat men volgt omwille van gewichtscontrole of voedingsevenwicht, maar het is een therapie voor medische aandoeningen, zoals epilepsie of bepaalde stofwisselingsziekten.

Het dieet bestaat in zijn klassieke vorm voor 80% uit vetten. (Aha, daar is al een eerste link naar 'pret met vet'!) Suikers zijn uit den boze, koolhydraten (brood, pasta, aardappelen,...) voor een groot deel ook, en eiwitten (vlees, kaas, vis, ...) zijn beperkt.
Omdat dit wel erg sterk afwijkt van een gewone voedingsdriehoek, en er ook nooit eens gezondigd mag worden, wordt het ketogene dieet nog vaak afgeschilderd als niet haalbaar, onmenselijk zwaar, en onsmakelijk. Wij kunnen het tegendeel bewijzen.
Onze kinderen eten zo gevarieerd mogelijk, krijgen ook lekkere traktaties, zijn alert en actief, nemen kilo's minder medicatie en genieten elke dag van hun levenskwaliteit dankzij het ketogene dieet. Zij hebben 'meer pret met vet'

Is het dan al rozengeur en maneschijn? Nee, natuurlijk niet. Maar met wat creativiteit, veel humor én de steun van lotgenoten (Mie Keto!) is het heel leefbaar. Via deze blog kan je meegenieten van onze tips en recepten, van onze successen en onze pechverhalen en van 'onze pret met vet'! Geniet ervan.