Bric-k-oleren - deel 3

Schreef ik al over de magere inkooptocht in de het plaatselijke supermarktje op onze vakantieplek. Twee dagen later gingen we winkelen in een supermarché. Dat was inderdaad super. Ze hadden daar heel wat lekkers voor ons Mie-ke. Een rek met een keuze aan olijven bijvoorbeeld. 'Kies maar uit!', riep ik. En dat deed ze gretig. Zo'n vreemde supermarkt daar vind je ook dingen die we thuis niet kunnen vinden. Zoals lekkere Boursinrolletjes, zoals kaasjes van P'tit Louis in een perfecte 3:1. We vinden ook een sorbetijs met heel weinig koolhydraten, dat heerlijk is met een zure room van 40%.
We hebben dolle pret daar in die supermarché. En een volle kar aan de kassa.

Ons vakantiehuisje is niet zo groot. Kan je daar echt met achten in? En wie zit er dan op wiens schoot?
Maar op ketogeen keukengebied heeft dit huisje de nodige basisuitrusting: twee kookpitjes, een oven en een koelkast. Een grote. Gelukkig, want dat was nodig na onze strooptocht.

Veel nieuwe dingen, maar uiteindelijk doen we ook wel hetzelfde als thuis. Of toch ongeveer. In het plaatselijke supermarktje kochten we brickdeeg en daarmee gaan we aan de slag.
Het wordt niet helemaal zoals thuis, maar het is evengoed lekker.

U kent de werkwijze wel, maar wegens het ontbreken van een bakvorm kozen we voor het maken van een soort miniloempia.
Ons Mie-ke ontpopte zich als een volleerde fotograaf en maakte een stap-voor-stapreportage.

De rolletjes zijn een beetje opengebarsten, maar dat doet niets af aan de smaak én aan de snelheid waarmee ze verorberd worden!

Sterk

Soms zeurt ze, ons Mie-ke. Over haar dieet. Logisch toch? Je bent twaalf en je wilt wat. Haar leventje is strak geregeld met geboden en verboden: je mag, je moet, je mag niet, altijd en nooit.
Je bent twaalf en je wilt wat. Grenzen om tegenaan te gaan. Je ontdekt ze en je wilt ze zelf bepalen. Moeilijk als je gebonden bent aan de strenge regels van een ketogeen dieet.

We houden ons hart vast voor het moment dat de puberteit zich ten volle nestelt in het lijf van ons Mie-ke. We wapenen ons tegen de tijd dat ons Mie-ke die opgelegde dieetregels niet langer accepteert.
We proberen zo soepel mogelijk te zijn. Altijd ketogeen, maar soms met een half dichtgeknepen oog. Een frietje pikken uit ons bord? Ze mag. Eentje, meer niet, maar dat wordt dan wel met smaak verorberd. Verboden vrucht met voldoende mayonaise. Smaakt eens zo lekker. Als het minder verboden is, wordt het misschien ook minder aantrekkelijk? We hopen dat die strategie zal werken.

Ze kleurt soms over de lijntjes, maar nooit er ver over en nooit met kleuren die niet bij het dieet passen. Dat doet ze al bijna vijf jaar en dat vinden we sterk. Heel sterk.

Maar als ze zeurt dan zijn we streng. Zeuren helpt haar niet vooruit. Daar zijn we kordaat in.`
Des te meer raakt het me als ze niet zeurt, maar simpelweg accepteert dat het gewoon zo is. Dat je op een terrasje je eigen suikervrije limonaadje drinkt terwijl de andere kinderen kunnen kiezen uit een veelheid van kleurtjes. Dat je één pindanootje krijgt, terwijl de andere kinderen voluit grabbelen in de potjes.
Sterk.

In het plaatselijke supermarktje bij onze vakantieplek proberen we een ketogeen menu bij elkaar te sprokkelen. Het winkeltje is er niet echt op voorzien: light producten ja, geen al te vetrijke dingen en zeker geen suikervrije. Het is een beetje moeilijk zoeken, maar ons Mie-ke struint blijmoedig met het karretje langs de drie rekken en landt bij de diepvries.
'Is hier ijs dat ik mag eten?'
'Nee', zeg ik, en het knijpt een beetje in mijn moederhart. Ijsjes horen bij vakantie. Zeker op zo'n zonovergoten dag...
'Oh', zegt ze. En dan:
'Wauw! Moet je zien hoeveel smaken ze hier hebben: vanille, chocolade, stracciatella, mango, pistache, aardbei,...!'
Plots rollen de tranen over mijn wangen. Ik kan er niks aan doen. Ze blijven rollen.
'Waarom?', vraagt ze met grote ogen.
'Om jou', zeg ik.
'Ach mam', zegt ze, 'je weet toch dat ik sterk ben.'

Deze zit thuis in de diepvries, te combineren met slagroom.

Voor ons Mie-ke is de rekenregel: evenveel gewicht slagroom als gewicht ijs,

en dat is héél véél slagroom voor een klein bolletje ijs.

Maar wat een traktatie!

Warm Weekend

Inderdaad na de V komt de W en het toeval wil dat ik net iets wilde schrijven over een bijzonder Warm Weekend in augustus.
Het Weekend waarin we 200km naar het Noorden reisden. Gezien de uitzonderlijke temperaturen een goede zet,  in Noord-Holland bleek het wel 5 graden frisser!
Het Weekend waarin geen Warmterecord werd gebroken, toch niet in letterlijke zin. Maar een Weekend dat zo hartverWarmend was dat we er nog lang van nagenieten!

We hadden een logeerplek gezocht met als belangrijkste criterium 'eigen kookmogelijkheid' zodat we voor ons Mie-ke gemakkelijk het eten konden bereiden. We kregen meteen een Warm Welkom op de Koningshoeve, en vijf minuten na aankomst zat ons Mie-ke al in de stallen om de paarden te verzorgen.  Het kon niet beter starten voor haar.

De nacht was warm en kort. Knorrig wordt ons meegedeeld dat de vogeltjes haar veel te vroeg hebben wakker gemaakt. Wat een stadsmus, die Mie-ke van ons! Tijd voor buitentijd!
Met de fiets gaan we op weg. Langs riante fietspaden, langs lommerrijke dreven en kleine straatjes. Ze doet het goed op de fiets!
We genieten van een uitgebreid terrasje aan de haven en zijn net op tijd voor de afspraak van het weekend. En dat is een beetje spannend, want we hebben deze ouders wel al eens ontmoet maar de kids elkaar nog niet.

En dan zitten daar twee Mie-kes op de bank. Hetzelfde en toch anders.
Twee Mie-kes met lange benen. De ene, met een jaartje verschil, nog langer dan de andere.
Twee Mie-kes op ketogeen dieet. De ene op klassiek ketogeen, de andere op mct-versie.
Twee Mie-kes met eenzelfde stofwisselingsziekte, eenzelfde verhaal maar toch anders. Andere aanvalletjes.
Ze kijken naar elkaar en praten wat. De ene met een Hollands accent, de andere met een Vlaams.
Over hun ziekte, dieet en aanvalletjes praten ze niet.

Dat doen de ouders. We praten over hun ziekte, hun dieet en hun aanvalletjes. En over veel meer dat hiermee samenhangt. De enen met Vlaams accent, de anderen met een Hollands.
We begrijpen elkaar. Een halve zin, een blik, een knikje. Herkenning en erkenning. En humor.
En een wijntje en water, veel water. En lekker eten natuurlijk, in gewone versie en ketogene versie.
En we praten over veel meer dan over Mie-kes alleen. Want het is gewoon een hele fijne middag en avond met vrienden die we ontmoet hebben 'dankzij' een genetisch foutje bij onze dochters.

Zo'n Warm Weekend dat is echt verfrissend!

de V van

de V van Veel-te-lang-geleden
Hoe pik je de draad weer op na bijna 3 maanden blogstilte? Wel, met een klein overzicht van de voorbije maanden. En daarvan passen enkele gebeurtenissen verrassend goed onder bovenstaande letter.

de V van Vermoeid
Het Voorjaar had wat sporen nagelaten. Het waren ook enkele stevige maanden geweest met een drukke werkagenda en de terug-van-weggeweest-afwezigheden. Het was me toch wel wat rauw op de maag gevallen, die absences. Ik kreeg ze slecht Verteerd. Zoveel energie stoppen in ketogeen dieet, in motiveren, in stimuleren, in het zoeken naar Vooruitgang. Vele jaren al. En plots staat het stil. De epilepsie lachte me recht in mijn gezicht uit. Daar was ik niet goed van. Hoog tijd voor...

de V van Vakantie
En dat was dit jaar toch wel bijzonder. Voor de eerste keer sinds de intrede van het ketogeen dieet in ons gezin gingen we met ons Mie-ke naar het buitenland op vakantie. Vroem naar Vrankrijk. Met in de autokoffer een extra koelbox en -rugzak. Daarin flink veel Voorraad. Want in Frankrijk heeft de mayonaise minder Vetgehalte dan deze van ons huismerk, en de room is ook wat slanker, en dat waren bijzonder nuttige tips van een keto-mama. Bedankt, Van harte!
En de vakantie was superleuk met veel zwempartijtjes, veel uitstapjes, veel Vriendjes en een heus Verjaardagspartijtje.

En sommigen onder ons deden grensVerleggende activiteiten.

de V van Verstrooid
Aangezien de Afwezigheden zich niet meteen lieten temmen door een pilletje extra, besloot de Dokter om een tweede middel in de strijd te gooien. Een middeltje met een dagdosis van 12g suiker voor ons Mie-ke. Tss, een beetje Verstrooid, die Dokter. Gelukkig was er nog een alternatief en dat lijkt -maar laat ons nog even Voorzichtig blijven- wel te werken!

de V van Verve

En er waren ook de voorbije maanden weer enkele Vrijwilligers die een aantal Mie-kes een pracht van een Vakantiekamp bezorgden. Pia en Koen, bijvoorbeeld, zij koken met Verve ketogeen alsof ze niks anders doen. En zo kunnen onze kinderen toch 'gewoon' mee op kamp. En kunnen wij, ouders, helemaal gerust zijn en genieten van een weekje VetVrij. Merci!

Pia maakte zelfs een heus foto-dagboekje. 

Met zo'n vrolijke ochtendpap begint je dag toch goed?

de V van Verven
Diezelfde ouders maken dan gebruik van de afwezigheid van hun kinderen om tijdens de warmste julidagen de kamer van hun Mie-ke in nieuwe kleurtjes te zetten. Tenminste, ik was zo gek om dat te doen. Geen kind over de Vloer, dat is natuurlijk wel handig. En ik mocht kiezen uit Veel kleurtjes, want ons Mie-ke had een lijstje gemaakt: lichtappelblauwzeegroen, het groen-van-mijn-sjaaltje, roze, rood en paars. En het werd niet eens een kakofonie, maar een mooie rustige kamer met leuke accenten, en ook nog wat Vlinders. En ons Mie-ke was heel teVreden.

de V van Ver Weg
En Dochter-Zeeman dobbert Ver weg in de Perzische Golf op een  heel groot schip. En ze blijft wel twee maanden weg, en dat is Veel te lang voor ons Mie-ke. En daar heeft ze soms Verdriet over. Maar we zijn al in de helft, nog Vier weken!

de V van Vetmesten

Tja, we doen eigenlijk niets anders bij een ketogeen dieet. Maar toch is ons Mie-ke de laatste maanden niet meer aan gewicht bijgekomen. Groeien daarentegen dat gaat goed! En haar botten blijken ook flink sterk en daar zijn we superblij mee. Maar haar gewicht blijft een beetje hangen. Ze weegt te Weinig. Maar Weinig is met een W en dat is voor een volgende keer!

Silke en Frauke maakten voor schoolwerk dit campagnebeeld voor Mie Keto!

Reis door de tijd

Vorige week zijn we Mie-ke en Meiden gaan ophalen na een 10-daags buitenleven-in-tenten.
Op de terugweg een auto volgestouwd met bagage, vermoeidheid en verhalen. Over het kampvuur, op tocht gaan, de Dodo en de Gekke Hoedenmaker.
Het kampthema was dit jaar 'Alice in Wonderland'. Gezien de hoeveelheid neerslag van de afgelopen maand leek 'Alice in Waterland' me toepasselijker. Blij toe dat mijn kinderen niet beschimmeld zijn thuisgekomen. Op wat heesheid, schrammen, insectenbeten en teken na alles in orde. Ook het ketogeen dieet was prima verlopen. En ja, ik had wel degelijk teveel voorraad meegegeven. En volgend jaar is 1 washandje en 1 handdoek ook echt voldoende...

Vorige maand ook een kort en onverwacht gesprekje gehad met ouders die een ketogeen dieet gaan opstarten. Het kleine Mie-ke is pas 17 maanden. We zullen met veel plezier waar mogelijk helpen om het dieet te laten slagen.
Onderweg naar huis maakt mijn hoofd een reis door de tijd. Toen ons Mie-ke die leeftijd had, waren we nog volop aan het wennen aan de eerste medicatie. Klokvast om de acht uren. We durfden geen minuut afwijken. Als we de spelregels nauwkeurig volgden, was die epilepsie zo onder controle. Dachten we. Zes jaar, een hoop medicijnen en talloze aanvalletjes later viel pas de diagnose. Voor het eerst hoorden we van het ketogeen dieet. De rest van het verhaal staat elders op deze blog.

17 maanden... toen was het zomer en vakantie. En zette ons Mie-ke alles op haar hoofd wat ze vond... Onze gekke hoedenmaker uit Alice in Wonderland. Toen nog in heerlijke mini-versie...

Slapjes.

Het dooit. Van de reuze-merengue liggen er enkel nog wat kruimels. Wat tevoorschijn komt, ziet er doorweekt uit. Gras en winterviooltjes ogen slapjes. Net als ons Mie-ke. De helft van de kerstvakantie weggestreept vanuit de zetel. Een week koorts put uit. Verkoudheid, griep en een dubbele ooronsteking, het klinkt als een voordeelpakket.

De enige die er voordeel aan heeft, is de apotheker. Aan de medicatie alleen heeft ze al een maaltijd. Verder eet ze nog minder dan een vogeltje.

Ziek zijn en ketogeen dieet. Het is dansen op een slappe koord. Steeds een hele uitdaging om de ketose op een goed peil te houden: niet te hoog, niet te laag. Ook na twee jaar dieetervaring blijft het spannend.
In de winkel vind ik vetbollen voor vogeltjes. Misschien moet ik die eens proberen... in voordeelpakket...

Exit vakantie!

Deze zomer hadden we iets met WATER en iets met GROOT.

Vakantie aan zee. Bewonder onze Mie Keto strandbloemen!

Enorme zeilschepen.

Een Duiker in de stad.
Een Reuzeplas.

En dan hadden we ook nog:

• Verkoelende waterijsjes.
• Gigantische regenbuien.
• Bergen bagage voor een ketokind op kamp.
• Hele dikke, vette zoenen voor diegenen die een Mie-ke op Chiro- en Scoutskamp mogelijk maakten. In het bijzonder voor Leen en Koen.
• Stapel wasgoed even hoog als den Hoge Blekker (10 dagen kamp x 3 chirokids = 13 wasmachines).
• En dus een piek in ons waterverbruik.
• Een hoop te vertellen.

Het was een REUZEvakantie!