Soms zeurt ze, ons Mie-ke. Over haar dieet. Logisch toch? Je bent twaalf en je wilt wat. Haar leventje is strak geregeld met geboden en verboden: je mag, je moet, je mag niet, altijd en nooit.
Je bent twaalf en je wilt wat. Grenzen om tegenaan te gaan. Je ontdekt ze en je wilt ze zelf bepalen. Moeilijk als je gebonden bent aan de strenge regels van een ketogeen dieet.
We houden ons hart vast voor het moment dat de puberteit zich ten volle nestelt in het lijf van ons Mie-ke. We wapenen ons tegen de tijd dat ons Mie-ke die opgelegde dieetregels niet langer accepteert.
We proberen zo soepel mogelijk te zijn. Altijd ketogeen, maar soms met een half dichtgeknepen oog. Een frietje pikken uit ons bord? Ze mag. Eentje, meer niet, maar dat wordt dan wel met smaak verorberd. Verboden vrucht met voldoende mayonaise. Smaakt eens zo lekker. Als het minder verboden is, wordt het misschien ook minder aantrekkelijk? We hopen dat die strategie zal werken.
Ze kleurt soms over de lijntjes, maar nooit er ver over en nooit met kleuren die niet bij het dieet passen. Dat doet ze al bijna vijf jaar en dat vinden we sterk. Heel sterk.
Maar als ze zeurt dan zijn we streng. Zeuren helpt haar niet vooruit. Daar zijn we kordaat in.`
Des te meer raakt het me als ze niet zeurt, maar simpelweg accepteert dat het gewoon zo is. Dat je op een terrasje je eigen suikervrije limonaadje drinkt terwijl de andere kinderen kunnen kiezen uit een veelheid van kleurtjes. Dat je één pindanootje krijgt, terwijl de andere kinderen voluit grabbelen in de potjes.
Sterk.
In het plaatselijke supermarktje bij onze vakantieplek proberen we een ketogeen menu bij elkaar te sprokkelen. Het winkeltje is er niet echt op voorzien: light producten ja, geen al te vetrijke dingen en zeker geen suikervrije. Het is een beetje moeilijk zoeken, maar ons Mie-ke struint blijmoedig met het karretje langs de drie rekken en landt bij de diepvries.
'Is hier ijs dat ik mag eten?'
'Nee', zeg ik, en het knijpt een beetje in mijn moederhart. Ijsjes horen bij vakantie. Zeker op zo'n zonovergoten dag...
'Oh', zegt ze. En dan:
'Wauw! Moet je zien hoeveel smaken ze hier hebben: vanille, chocolade, stracciatella, mango, pistache, aardbei,...!'
Plots rollen de tranen over mijn wangen. Ik kan er niks aan doen. Ze blijven rollen.
'Waarom?', vraagt ze met grote ogen.
'Om jou', zeg ik.
'Ach mam', zegt ze, 'je weet toch dat ik sterk ben.'
Deze zit thuis in de diepvries, te combineren met slagroom.
Voor ons Mie-ke is de rekenregel: evenveel gewicht slagroom als gewicht ijs,
en dat is héél véél slagroom voor een klein bolletje ijs.
Maar wat een traktatie!
