Sterk

Soms zeurt ze, ons Mie-ke. Over haar dieet. Logisch toch? Je bent twaalf en je wilt wat. Haar leventje is strak geregeld met geboden en verboden: je mag, je moet, je mag niet, altijd en nooit.
Je bent twaalf en je wilt wat. Grenzen om tegenaan te gaan. Je ontdekt ze en je wilt ze zelf bepalen. Moeilijk als je gebonden bent aan de strenge regels van een ketogeen dieet.

We houden ons hart vast voor het moment dat de puberteit zich ten volle nestelt in het lijf van ons Mie-ke. We wapenen ons tegen de tijd dat ons Mie-ke die opgelegde dieetregels niet langer accepteert.
We proberen zo soepel mogelijk te zijn. Altijd ketogeen, maar soms met een half dichtgeknepen oog. Een frietje pikken uit ons bord? Ze mag. Eentje, meer niet, maar dat wordt dan wel met smaak verorberd. Verboden vrucht met voldoende mayonaise. Smaakt eens zo lekker. Als het minder verboden is, wordt het misschien ook minder aantrekkelijk? We hopen dat die strategie zal werken.

Ze kleurt soms over de lijntjes, maar nooit er ver over en nooit met kleuren die niet bij het dieet passen. Dat doet ze al bijna vijf jaar en dat vinden we sterk. Heel sterk.

Maar als ze zeurt dan zijn we streng. Zeuren helpt haar niet vooruit. Daar zijn we kordaat in.`
Des te meer raakt het me als ze niet zeurt, maar simpelweg accepteert dat het gewoon zo is. Dat je op een terrasje je eigen suikervrije limonaadje drinkt terwijl de andere kinderen kunnen kiezen uit een veelheid van kleurtjes. Dat je één pindanootje krijgt, terwijl de andere kinderen voluit grabbelen in de potjes.
Sterk.

In het plaatselijke supermarktje bij onze vakantieplek proberen we een ketogeen menu bij elkaar te sprokkelen. Het winkeltje is er niet echt op voorzien: light producten ja, geen al te vetrijke dingen en zeker geen suikervrije. Het is een beetje moeilijk zoeken, maar ons Mie-ke struint blijmoedig met het karretje langs de drie rekken en landt bij de diepvries.
'Is hier ijs dat ik mag eten?'
'Nee', zeg ik, en het knijpt een beetje in mijn moederhart. Ijsjes horen bij vakantie. Zeker op zo'n zonovergoten dag...
'Oh', zegt ze. En dan:
'Wauw! Moet je zien hoeveel smaken ze hier hebben: vanille, chocolade, stracciatella, mango, pistache, aardbei,...!'
Plots rollen de tranen over mijn wangen. Ik kan er niks aan doen. Ze blijven rollen.
'Waarom?', vraagt ze met grote ogen.
'Om jou', zeg ik.
'Ach mam', zegt ze, 'je weet toch dat ik sterk ben.'

Deze zit thuis in de diepvries, te combineren met slagroom.

Voor ons Mie-ke is de rekenregel: evenveel gewicht slagroom als gewicht ijs,

en dat is héél véél slagroom voor een klein bolletje ijs.

Maar wat een traktatie!

de V van

de V van Veel-te-lang-geleden
Hoe pik je de draad weer op na bijna 3 maanden blogstilte? Wel, met een klein overzicht van de voorbije maanden. En daarvan passen enkele gebeurtenissen verrassend goed onder bovenstaande letter.

de V van Vermoeid
Het Voorjaar had wat sporen nagelaten. Het waren ook enkele stevige maanden geweest met een drukke werkagenda en de terug-van-weggeweest-afwezigheden. Het was me toch wel wat rauw op de maag gevallen, die absences. Ik kreeg ze slecht Verteerd. Zoveel energie stoppen in ketogeen dieet, in motiveren, in stimuleren, in het zoeken naar Vooruitgang. Vele jaren al. En plots staat het stil. De epilepsie lachte me recht in mijn gezicht uit. Daar was ik niet goed van. Hoog tijd voor...

de V van Vakantie
En dat was dit jaar toch wel bijzonder. Voor de eerste keer sinds de intrede van het ketogeen dieet in ons gezin gingen we met ons Mie-ke naar het buitenland op vakantie. Vroem naar Vrankrijk. Met in de autokoffer een extra koelbox en -rugzak. Daarin flink veel Voorraad. Want in Frankrijk heeft de mayonaise minder Vetgehalte dan deze van ons huismerk, en de room is ook wat slanker, en dat waren bijzonder nuttige tips van een keto-mama. Bedankt, Van harte!
En de vakantie was superleuk met veel zwempartijtjes, veel uitstapjes, veel Vriendjes en een heus Verjaardagspartijtje.

En sommigen onder ons deden grensVerleggende activiteiten.

de V van Verstrooid
Aangezien de Afwezigheden zich niet meteen lieten temmen door een pilletje extra, besloot de Dokter om een tweede middel in de strijd te gooien. Een middeltje met een dagdosis van 12g suiker voor ons Mie-ke. Tss, een beetje Verstrooid, die Dokter. Gelukkig was er nog een alternatief en dat lijkt -maar laat ons nog even Voorzichtig blijven- wel te werken!

de V van Verve

En er waren ook de voorbije maanden weer enkele Vrijwilligers die een aantal Mie-kes een pracht van een Vakantiekamp bezorgden. Pia en Koen, bijvoorbeeld, zij koken met Verve ketogeen alsof ze niks anders doen. En zo kunnen onze kinderen toch 'gewoon' mee op kamp. En kunnen wij, ouders, helemaal gerust zijn en genieten van een weekje VetVrij. Merci!

Pia maakte zelfs een heus foto-dagboekje. 

Met zo'n vrolijke ochtendpap begint je dag toch goed?

de V van Verven
Diezelfde ouders maken dan gebruik van de afwezigheid van hun kinderen om tijdens de warmste julidagen de kamer van hun Mie-ke in nieuwe kleurtjes te zetten. Tenminste, ik was zo gek om dat te doen. Geen kind over de Vloer, dat is natuurlijk wel handig. En ik mocht kiezen uit Veel kleurtjes, want ons Mie-ke had een lijstje gemaakt: lichtappelblauwzeegroen, het groen-van-mijn-sjaaltje, roze, rood en paars. En het werd niet eens een kakofonie, maar een mooie rustige kamer met leuke accenten, en ook nog wat Vlinders. En ons Mie-ke was heel teVreden.

de V van Ver Weg
En Dochter-Zeeman dobbert Ver weg in de Perzische Golf op een  heel groot schip. En ze blijft wel twee maanden weg, en dat is Veel te lang voor ons Mie-ke. En daar heeft ze soms Verdriet over. Maar we zijn al in de helft, nog Vier weken!

de V van Vetmesten

Tja, we doen eigenlijk niets anders bij een ketogeen dieet. Maar toch is ons Mie-ke de laatste maanden niet meer aan gewicht bijgekomen. Groeien daarentegen dat gaat goed! En haar botten blijken ook flink sterk en daar zijn we superblij mee. Maar haar gewicht blijft een beetje hangen. Ze weegt te Weinig. Maar Weinig is met een W en dat is voor een volgende keer!

Silke en Frauke maakten voor schoolwerk dit campagnebeeld voor Mie Keto!

Mijmeren op de fiets

Wat een heerlijk lenteweer deze week. Over en weer met de fiets naar school. Genieten van het zonnetje zonder dikke jas. We leveren druk commentaar op fauna en flora. Het is ook niet te geloven: op minder dan 50m van een van de grootste verkeersknelpunten van ons land spotten we konijntjes, eendjes en kwetterende vogels. Fluitend voorbij groot fileleed.

We letten op de eerste bloesems en paasbloemen, niet op twijgjes voor een fietswiel.

Zwalpend gaat ze.

Voor ik kan remmen, ligt ze al op de grond met haar fiets bungelend aan haar grote teen. Of is het  andersom? In ieder geval een gekneusde teen en enkele flinke schaafwonden. Een deuk in de fiets en in het zelfvertrouwen.

Een fractie van een seconde.

Een ouder zei onlangs: mijn kind valt nog over een grassprietje. Herkenbaar. Héél herkenbaar.

Een grassprietje, een twijgje, een muur.

Een fractie van een seconde.

Liefst wil ik mijn kind inpakken tegen alle tijdelijke en permanente schade. Welke ouder heeft dat de afgelopen weken niet gedacht?

Kind met airbags standaard geleverd. Een stootje: poef. Een pesterijtje: poef. Geen schrammetje komt er nog aan. Geen krasjes meer op ons hart.

Ik zie het helemaal voor me. Ben helemaal gewonnen voor het idee. 

Hoewel...

Belachelijk. Hilarisch. Zo lukt het niet.
Dus wuiven we dapper als onze kinderen op reis vertrekken: amuseer je, geniet ervan!
Verzorgen we schrammen met een kusje en een knuffel.
Doen we luchtig over het ketogeen dieet.

En maken we het even heel stil voor alle ouders en kinderen met grote zorgen en groot verdriet.

Buienradar

Sinds deze herfstzomer hebben Man en ik op het web de functie 'buienradar' ontdekt. Met behulp van 'buienradar' probeerden we in te schatten of onze Meisjes gewoon nat of kletsnat werden tijdens hun 10-daags buitenleven-in-tenten. Bij elke consultatie, zowat elk uur, kromp ons hart ineen: bui na bui zagen we over hun kampregio vliegen. Onze verbeelding zag hen al zwaar ziek naar huis drijven. Ouderhart draaide overuren in bezorgdheid. Ten onrechte. Ofwel kampeerden de Meisjes op een magische plek, ofwel is 'buienradar' niet zo accuraat. Sindsdien doen we een beetje lacherig over onze regendetectie.

Nochtans, dezer dagen zou ik goud geven om een functie 'buienradar' te ontdekken op het web. Eentje dat de grillige buien van ons Mie-ke kan voorspellen. Wat mij een hele uitdaging lijkt. Zowat alles lijkt deze week een boze bui te kunnen triggeren. Een woord, gezegd of niet gezegd. Een idee, denkbeeldig of reëël. Een blik, scheef of vrolijk. Een menuutje, lekker of niet.
Kunnen we de eerste drie nog onderbrengen bij de categorie groeiprocessen waar elke ouder meer of minder grijs haar van krijgt, blijkt het laatste discussiepunt toch wat delicaat. Mie-ke lust niet wat er op haar bord ligt. Mie-ke wil iets anders. Ouder vindt dat kind ook wel eens moeten eten wat niet op de favorietenlijst staat. Mie-ke eet niet. Ouder houdt voet bij stuk. Ouderhart doet zeer: ocharme dieet, ocharme kind, altijd en nooit niet. Ouder houdt schijnbaar voet bij stuk. Mie-ke eet niet. Enfin, dit kon natuurlijk uren doorgaan en met wellicht een zekere uitkomst.
Uiteindelijk doen we wat vele regeringen ons al voordeden: we sluiten een compromis. Half-half is ook goed en deze bui drijft ook weer over.

Herkenbare weergave van 'boos' en vooral prachtig getekend,

uit het boek 'Vrolijk' van Mies van Hout

bij Uitgeverij Lemniscaat.

Bitter en zoet

Het is niet altijd meer pret met vet... Dat moet ook wel eens gezegd. We proberen steeds om alles op de meest positieve manier te bekijken. Helaas moet er af en toe een bittere pil geslikt.

Vandaag kwam ons Mie-ke thuis met een vrolijke brief: wij gaan op schoolreis! Compleet met een wandeling, bootje varen, picknick en zwempartij. Mijn brein is al zodanig geprogrammeerd dat het automatisch de praktische zaken begint op te lijsten: rugzakje, koelelement, picknick, enz. Tot mijn oog valt op de geplande datum... De komende weken is er slechts één dag dat onze meid niet naar school zal gaan, wegens de driemaandelijkse noodzakelijke medische controle. En wat wil het toeval? Ja, DIE dag is het schoolreis!

Dochterlief in tranen. Je zou voor minder.

Moederlief slikt ook een krop weg. Dit is wel een erg bittere en niet voorziene consequentie van het ketogene dieet! Daar kan de moedige, positieve kijk van een meid van 9 even niet tegenop. Daar kan onze creativiteit ook niet tegenop. Of misschien toch, een klein beetje...

Zou het echt heel erg zijn om voor één keer op die bewuste schooldag eens uit te pakken met een absoluut onpedagogische, zeemzoete verwennerij? Het zal die pil wellicht toch makkelijker laten verteren...