Wat als?

Je ontdekt dat de fles met frisdrank Zero, helemaal geen Zero is? En dat deze fles leeg is. En dat ons Mie-ke superenthousiast was over deze 'nieuwe frisdrank'.

Tja. Vijf jaar ketogeen dieet ten spijt, tegen zoveel suiker is het niet opgewassen. De ketose is Zero.
Gelukkig voelt ons Mie-ke zich prima. Ik voel me kiplekker, roept ze. Een beetje suikerdronken, lijkt me. Het gaat ook prima met haar: geen aanvalletjes, gelukkig! Wellicht dankzij de dubbele medicatie die ze bovenop het dieet toch nog dagelijks moet slikken.

Meteen schakel ik 'actieplan streng dieet' in. Voorlopig even geen light frisdranken, geen gekocht ijs en correct afwegen. Ik verwacht dat ze na een dagje toch wel terug in ketose zal zijn.
Niet dus.

Na twee dagen schakel ik 'actieplan superstreng dieet' in. Geen light frisdranken, geen gekocht ijs, correct afwegen én een verhoogde ratio. Met stip van 2,5:1 naar 3:1. Het loont! Na nog eens twee dagen is ons Mie-ke terug waar ze moet zijn. In ketose, dus.

Maar het was schrikken. Dit was ons tijdens al die jaren nog nooit overkomen. Hoe had het kunnen gebeuren?
Ten eerste: er heeft iemand het winkelrek niet goed gevuld. Ik nam twee flessen uit het rek. De eerste was Zero, de tweede niet.
Ten tweede: ik heb dat niet opgemerkt en tot de fles leeg was ook niemand anders. De verpakkingen lijken immers heel sterk op elkaar.
Ten derde: niemand heeft een verschil geproefd. Hey, what did you expected?
Stom Stom Stom.

Het ketogeen dieet, een delicaat evenwicht.

Verjaardag 3

Last but not least de jongste van de drie. Ons Mie-ke mag het rijtje van de jarige Dochters sluiten.
Toen ze 12 jaar geleden werd geboren, wees niets erop dat ik haar ooit in deze blog zou opvoeren als Mie-ke. Een verhaal dat ik hier ook niet ga doen, want het is tijd voor verjaardagsverhalen. Stralende baby, het zonnetje in huis, extra cadeautje voor ons gezin. Zij gelukkig met ons. Wij gelukkig met haar.
Als 12-jarige is ze niet altijd meer het zonnetje in huis, is ze niet altijd gelukkig met ons ouderschap en verwensen wij al eens haar puber-zijn. Het hoort bij het groeiend aantal centimeters die voorlopig nog stranden op een lengte die ik nog kan overzien.

Ze heeft wel haar eigen ideeën over verjaardag-vieren-als-12-jarige. Eerst en vooral wil ze volop trakteren. Op de academie, op dansles en in de gewone klas. Alles zelfgemaakt en niks ketogeen. Integendeel, ze maakt met engelengeduld echte suikerbommetjes.

Ze snoept er zelf niet van, niet van het deeg, niet van de versieringen. Nee, er wordt niet valsgespeeld.
In ruil wil ze voor haar verjaardag chocoladetaart, de echte vette bom en bovendien moet ook haar lievelingsgerecht geserveerd: pasta met kaassaus en hesp.
Nu zou ik natuurlijk pasta met 'kaassaus en hesp zonder pasta' kunnen maken, we hebben al een verleden in dat soort aanpassingen. Of we zouden ook dit nog eens uit de kast kunnen halen.
Maar we gaan voor de echte versie, diegene met echte pasta.

Pasta is een bommetje aan koolhydraten. Een verboden lust in het klassieke ketogene dieet.
Wij maken gebruik van Low Carb pasta, een Amerikaans product dat ook bij ons verkrijgbaar is. Ik zet  hieronder de voedingswaarden van verschillende pasta's op een rijtje. Het vroeg wat rekenwerk aangezien het Amerikaanse product alle waarden vermeld per serveerportie van 56g. Maar als het goed zit, zijn dit de waarden per 100g.

		gewone pasta	volkoren pasta	low carb pasta
kcal		354	332	339
eiwitten		11,8	13,5	13
koolhydraten		72	64	73
vetten		1,5	2,5	2
vezels		2,5	6,8	9
na aftrek van protected carbs				9

Op het eerste gezicht is het koolhydraatgehalte van de Low Carb pasta even hoog als bij gewone pasta. De firma spreekt van een speciaal productieproces waardoor een deel van de koolhydraten niet zullen worden opgenomen door het lichaam. In dat geval zouden we nog uitkomen bij een 9g koolhydraten per 100g.
Ik weet niet of dit echt zo is, of dit niet enkel een verkooptruc is ten koste van wanhopige afvallers. Ik weet niet of dit productieproces niet te chemisch verloopt. Maar ik wil ons Mie-ke wel pasta gunnen, af en toe. En dus ben ik bereid te geloven wat er op de verpakking staat. We hebben het besproken met verschillende diëtistes, ook met een Amerikaanse die het product wel in gebruik had bij haar patiëntjes. Zij raadde ons aan om deze pasta niet te gebruiken voor ons Mie-ke minstens twee jaar op ketogeen dieet was en heel stabiel in ketose bleek. Bij de eerste keren controleerden we nauwgezet de ketose. En we gebruiken de pasta niet meer dan 1 keer per week. Tot dusver tot ieders grote tevredenheid.
Toch raad ik aan om dit alleszins eerst te bespreken met je diëtiste alvorens te experimenteren.

Het is een ieniemienie portie, maar ze heeft gesmuld die dag!

Ik ga op reis en ik neem mee... of niet?

Virus in de neus, tast het denkvermogen aan. Het is de meest plausibele verklaring voor wat mij het voorbije weekend overkwam...


Vrijdagavond vertrokken we op familieweekend. Een uitstap van twee nachtjes die veel weg heeft van een kleine volksverhuizing. De autokoffer volgestouwd; we hebben echt aan alles gedacht! 
In volle spits vertrekken, is altijd een uitdaging. Het duurt bijna 20 minuten voor we onze eigen straat uitraken, maar verder gaat het verkeer prima. 
Er zeurt alleen iets in mijn hoofd. Ben ik iets vergeten? Ik denk, ik pieker, ik snif en nies, ik overloop in gedachten de hele badkamer, de schoenenkast, de kinderen, de keukenkasten... 
Ergens tussen Antwerpen en Gent gaat in mijn verkouden hoofd dan toch het knipperlicht aan: 
ik ben het weegschaaltje vergeten!! 
Een precisiemodel in zakformaat waarop we alle ingrediënten voor het ketogeen dieet nauwkeurig afwegen. Een onmisbaar dieethulpje. 
Wat doen we? 
Terugrijden in volle avondspits geeft ons minstens anderhalf uur vertraging en men wacht op ons met het avondeten... Of zouden we na drie jaren ketogeen koken voldoende fingerspitzengefühl hebben gekweekt om zonder weegschaal te werken? 
Voor de avondmaaltijd hebben we een kant-en-klare portie bij. En voor de dag daarna, zien we dan wel wat we vinden tussen de keukenuitrusting.


In de goed uitgeruste keuken is er echter geen weegschaal te bespeuren.
Maar tussen de decoratiestukken in de leefruimte vinden we deze verzameling:

En daar hebben we ons prima mee gered tot er met een nalevering van een familielid een digitale versie wordt meegebracht.

Zondag op weg naar huis, schrijf ik in gedachten al dit stukje. 

'Virus in de neus, tast het denkvermogen aan',  het zou een vette kop boven een krantenartikel kunnen zijn, bedenk ik. 's Avonds bekijk ik nog even de titels in de online-krant. En daar staat: 'Vroege opsporing Alzheimer... via de neus.'

Tja.

Slapjes.

Het dooit. Van de reuze-merengue liggen er enkel nog wat kruimels. Wat tevoorschijn komt, ziet er doorweekt uit. Gras en winterviooltjes ogen slapjes. Net als ons Mie-ke. De helft van de kerstvakantie weggestreept vanuit de zetel. Een week koorts put uit. Verkoudheid, griep en een dubbele ooronsteking, het klinkt als een voordeelpakket.

De enige die er voordeel aan heeft, is de apotheker. Aan de medicatie alleen heeft ze al een maaltijd. Verder eet ze nog minder dan een vogeltje.

Ziek zijn en ketogeen dieet. Het is dansen op een slappe koord. Steeds een hele uitdaging om de ketose op een goed peil te houden: niet te hoog, niet te laag. Ook na twee jaar dieetervaring blijft het spannend.
In de winkel vind ik vetbollen voor vogeltjes. Misschien moet ik die eens proberen... in voordeelpakket...

Over narcose, ketose en een modelpatiëntje!

Eén van onze Mie-kes moet 4 tanden laten trekken. Zo krijgt een beugel alle kansen om een mooi gebit te vormen. Vier tanden tegelijk, dat gaat onder narcose. Vandaag is het zover.

We hebben meer vragen dan antwoorden: Zal de narcose invloed hebben op haar ketose? Gaat ze braken of misselijk zijn? Zoja, wat dan? Gaat ze daarna iets kunnen eten met zo'n 4 wondjes tegelijk? ...

We vertrekken, gepakt en gezakt met een koeltas vol. Ketogene maaltijden voor haar. Een brooddoos voor mama en papa want solidair met de dochter zijn wij ook 'nuchter'.

Een telefoontje de dag voordien plaatst onze ketomeid als eerste op de operatieplanning. Zo moet ze niet de hele dag zonder voeding. Een goede zet, want dit had een grote invloed op het verdere verloop.

Een vriendelijke verpleger ontvangt ons en heeft oor naar onze vragen en opmerkingen. Ook een geruststelling!

Operatiehemdje aan, plasje doen, ketose is prima.

Pilletje, spoeldrankje en een zakje infuusvloeistof...

Vermits de ervaring ons leert dat men ook in de medische wereld niet zo vertrouwd is met het ketogeen dieet verandert mama op slag in een soort pitbull annex waakhond:

wat zit er in dat pilletje... wat in het spoelmiddel… er zit toch geen glucose in het infuus...

Tja, achteraf kan je er wel om lachen maar op dat moment primeert even onze bezorgdheid.

De hele ingreep en ontwaken duurt maar een uurtje.

Na nog een uurtje mag ze een slokje water. Opnieuw een plasje om de ketose te meten. Nog steeds prima.

Eten moet nog even wachten tot thuis. Zo vermijden we alleszins al mogelijke misselijkheid tijdens het vervoer.

Weer een uurtje verder en dan mogen we naar huis. In de auto roept ons Mie-ke in paniek: 'm'n tanden!!' ??? Last van de narcose? Nee, ze had verwacht om haar tanden thuis als trofee aan de tandenfee te kunnen geven.

We hebben het opgelost door een briefje te schrijven aan de tandenfee:

'Liefste tandenfee, in het ziekenhuis liggen 4 tanden klaar voor jou.' Briefje onder het hoofdkussen gelegd en 's avonds voor het slapengaan ligt er zowaar een briefje van 5 Euro! Bijzonder royaal van die madam!

Mie-ke is superblij: 'Hoera nu kan ik gaan sssjjoppen'... Tja, met 4 tanden minder klinkt dat nu eenmaal een beetje anders!

Onze flinke meid heeft dat weer supergoed gedaan. Het levert haar zelfs de titel 'modelpatiënte' op!

De tandarts : een superleuk boekje voor peuters en kleuters van Liesbet Slegers.