Posts tonen met het label huisdier. Alle posts tonen
Posts tonen met het label huisdier. Alle posts tonen

woensdag 9 november 2011

Fastfood

Schrijven over onze fastfoodconsumptie, kan dat wel? Moeten we niet net heel bewust met evenwichtige voeding-in-ketoversie omgaan? Zeker net nu de vettaks in onze rug port?

Maar deze blog is het verhaal van het leven zoals het is met een ketogeen dieet. En ja, we hebben een heleboel meer pret met vet sinds ons Mie-ke op vetverbranding is overgeschakeld.
Maar soms is het improviseren. Wij zijn immers niet altijd even goed georganiseerd, ook al had je misschien dat idee. Wis het. Stel je in de plaats dit voor:

Je hebt je al de hele dag van het ene naar het andere gerept: boodschappen, kinderen, poetsen, kinderen, boodschappen. Je hebt je in volle winkelvakantiedrukte door de stad gewrongen. Je komt thuis en de poes zit je o zo zielig aan te kijken, duidelijk niet op zijn best. De dierenarts vindt dat je maar best even langskomt, want huisapothekeren brengt vaak meer schade toe. Omdat de kat dus een belangrijke persoon is geworden in het gezin, rep je je in volle avondspits richting dierenarts met een poes die de hele weg Auw-Auw roept vanop de achterbank (kleinzielig beest). Ben je normaal gezien in een wipje binnen en buiten? Vergeet het! Twee uren later, tegen bedtijd van Mie-ke stuif je terug je huis in met de kat Auw-Auw en scheurende honger. Zitten je gezinsleden rustig te wachten tot het avondeten wordt geserveerd...
Ja, kijk, dan is een frietje of een pizza halen toch zéér verleidelijk...

En mocht dit verhaal je absoluut vreemd in de oren klinken, we hebben ook wel regelmatig een van volgende akkefietjes voor:
vergeten boodschappen doen, foute boodschappen gedaan, het geplande restje ziet er verdacht uit, snelsnel want de Meiden moeten nog, geen zin om te koken want doodop, verbouwen, verhuizen, ondergelopen kelder,...  Geldige Fastfood-excusen, toch?

En we hebben de afgelopen drie jaren al heel vaak weerstand geboden, net vanwege ons Mie-ke. Omdat je voor haar toch berekend moet koken. Omdat zij het sneu vindt om niet mee te doen met het gezin.

En dus heb ik eens even Fastfood gerekend:
1 frikandel (Mora, 70g) en 40g mayonaise.
Dat is heel veel kcal (445) en een ratio van 2.92:1, en dat is vooral een hele grote kwak mayonaise.
Dat is niet evenwichtig, maar wel ketogeen.
Dat is om duimen en vingers bij af te likken.
En dat is voor heel, heel af en toe; om eens mee te doen met de groep. Want het sociale aspect moet ook in evenwicht blijven, niet enkel de voeding!

En voor wie het wil weten: nee, we hebben die Auw-Auw-avond geen fastfood gegeten. Ik heb netjes gekookt. Met een moeder aan kooktemperatuur was de Food al even Fast gereed.

Altijd een goed maatje, zeker als het snel moet gaan...

woensdag 27 juli 2011

Als de Meisjes van huis zijn...

... danst de kat op tafel.
We hebben hem al meermaals betrapt op het uitlikken van een potje mayonaise of een schaaltje boter. Hij vindt het blijkbaar zijn goed recht en is bijzonder verontwaardigd als we hem op de vingers tikken. Ook voor het gappen van versgebakken ketokoekjes is hij niet te beroerd. Maar helaas voor de kat, valt er momenteel weinig te vangen, nu ons Mie-ke in Limburg kampeert. Hij draait op en rond de tafel. 
In een poeslieve bui zeggen we: 'och hij mist de Meisjes ook'. Maar uiteraard weten we beter: Hij voelt zich gewoon tekort gedaan. Er is volgens hem veel te weinig aandacht te rapen en nog minder vette restjes. Hij heeft duidelijk veel minder pret met vet.
Dus haalt hij het nodige kattenkwaad uit...
Bij zijn aankomst schreef ik nog: 'Benieuwd wie van ons het eerst de gordijnen wordt ingejaagd'... wel euh... Hier is het antwoord:


A* betrapt in de nok van onze klamboe
en daar kan zo'n ding echt niet tegen!
En ik ook niet...

donderdag 11 november 2010

Zot van A*

De avonden zijn nog even donker maar dat vindt ons Mie-ke nu veel griezeliger dan tijdens Halloween. De pompoenlantaarn leek na een week meer op de oudste mens ter wereld in oranje versie. De herfstvakantie is voorbij, de dagen zijn nog iets korter en de pompoenlantaarn reïncarneert in het compostvat: tijd voor wat nieuws.
Het werd een nieuwe huisbewoner. Zo letterlijk had ik het niet bedoeld. Maar met 3 stemmen voor, 1 twijfel- en 1 tegenstem had de gezinsdemocratie beslist dat er een poesje in huis kwam. En zo is deze week A* (lees:Asteriks) gearriveerd. Het beestje kreeg diezelfde avond nog de bijnaam Swiffer, wegens zijn voorliefde om stofvlokken vanonder de kasten te halen. Mooi meegenomen met deze drukke tijden, maar misschien deed hij dat ook om bij mij in een goed blaadje te komen. Ik ben benieuwd wie van ons beiden het eerst de gordijnen in wordt gejaagd.
Ondertussen probeer ik me ook het voedingsschema van zo'n kitten eigen te maken. Het lijkt alleszins een stuk eenvoudiger dan onze eerste ketogene maaltijden; zakje openritsen en klaar. Maar ik hoorde al wel wat verhalen over poezen met epilepsie, en bij het bekijken van de brokjes vraag ik me af of daar ook een ketogene versie van zou bestaan. Iemand ervaring? Kunnen we een zusterorganisatie Mie KATo oprichten...
Na twee dagen is iedereen hier Zot van A*, en dat zal ik wellicht ook wel worden... op een of andere manier...



foto: Valentine Van der Hauwaert
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...