Buienradar

Sinds deze herfstzomer hebben Man en ik op het web de functie 'buienradar' ontdekt. Met behulp van 'buienradar' probeerden we in te schatten of onze Meisjes gewoon nat of kletsnat werden tijdens hun 10-daags buitenleven-in-tenten. Bij elke consultatie, zowat elk uur, kromp ons hart ineen: bui na bui zagen we over hun kampregio vliegen. Onze verbeelding zag hen al zwaar ziek naar huis drijven. Ouderhart draaide overuren in bezorgdheid. Ten onrechte. Ofwel kampeerden de Meisjes op een magische plek, ofwel is 'buienradar' niet zo accuraat. Sindsdien doen we een beetje lacherig over onze regendetectie.

Nochtans, dezer dagen zou ik goud geven om een functie 'buienradar' te ontdekken op het web. Eentje dat de grillige buien van ons Mie-ke kan voorspellen. Wat mij een hele uitdaging lijkt. Zowat alles lijkt deze week een boze bui te kunnen triggeren. Een woord, gezegd of niet gezegd. Een idee, denkbeeldig of reëël. Een blik, scheef of vrolijk. Een menuutje, lekker of niet.
Kunnen we de eerste drie nog onderbrengen bij de categorie groeiprocessen waar elke ouder meer of minder grijs haar van krijgt, blijkt het laatste discussiepunt toch wat delicaat. Mie-ke lust niet wat er op haar bord ligt. Mie-ke wil iets anders. Ouder vindt dat kind ook wel eens moeten eten wat niet op de favorietenlijst staat. Mie-ke eet niet. Ouder houdt voet bij stuk. Ouderhart doet zeer: ocharme dieet, ocharme kind, altijd en nooit niet. Ouder houdt schijnbaar voet bij stuk. Mie-ke eet niet. Enfin, dit kon natuurlijk uren doorgaan en met wellicht een zekere uitkomst.
Uiteindelijk doen we wat vele regeringen ons al voordeden: we sluiten een compromis. Half-half is ook goed en deze bui drijft ook weer over.

Herkenbare weergave van 'boos' en vooral prachtig getekend,

uit het boek 'Vrolijk' van Mies van Hout

bij Uitgeverij Lemniscaat.

Twee pagina's

Terug naar school. Het ritme oppikken dat we eind juni met een opgeluchte zucht achter ons hebben gelaten. Vorige week hadden we twee inloopdagen. Deze week is het menens.
We trekken de ketogene schoolroutine aan als een oude jas. Niet meer gewend om een jas te dragen*, voelt het wat onwennig. Maar al snel zit de jas opnieuw vertrouwd.
Voor ons. En dat vergeten we wel eens.
Dat er elk schooljaar heel wat mensen voor het eerst in contact komen met ons Mie-ke. En dus met het ketogeen dieet. Dat zij een ketogeen dieet niet kennen. Niet weten wat een verschil dit dieet maakt in levenskwaliteit. Niet beseffen dat dit een medicijn is. Onbewust zijn van het creatieve denkwerk dat het ketogeen koken vaak van ons vergt. Vergeten dat ons Mie-ke een uitzondering is op de traktatie in de klas, of bij kookactiviteiten.
Zij weten dat niet.
Wij vergeten dat wel eens.

Dus blijft het een weerkerende opdracht om mensen informatie te geven.
Dus maakte ik dit weekeinde wat huiswerk: een opstel over het ketogeen dieet en ons Mie-ke. Ik schrijf over de onderliggende aandoening Glut-1, over het ketogeen dieet en koolhydraten, eiwitten en vetten. Over wat ze eet en drinkt en over gevolgen op medisch en sociaal vlak. Ik vraag afspraken over speciale gelegenheden en noodsituaties. En geef tot slot wat actuele bijzonderheden.

Twee pagina's.
Nu weten zij het ook.

* deze zomer droegen we nochtans wel erg vaak een regenjas