5 more minutes...

Ze is moe. Al sinds ons Mie-ke af en toe afwezig is. Na schooltijd met een plof in de zetel. Tijdens de weekends lekker luieren.
De ochtenden zijn dus een beetje moeizaam. Op schooldagen is ze 's morgens amper uit bed te krijgen. Ze heeft zo'n trucje om ons te laten weten dat ze écht nog geen zin heeft om op te staan. Ze draagt dan namelijk zo'n Ding. De eerste keer dat ik het zag, kreeg ik een instant-lachstuip. Het is roze en glanzend en ze draagt het als een volleerde diva. Het is een restant van een of andere Meidenparty, vermoed ik. Ik had het Ding nog nooit gezien, wist zelfs niet dat we het in huis hadden. Maar ik moet toegeven, het staat haar beeldig. En het is vooral bijzonder effectief om een woordeloze boodschap over te brengen...
.

'5 more minutes' vraagt ze.
Helaas staat er geen timer op het Ding. Dus die 5 minuutjes worden er nog eens 5 en nog eens 5... Tot de tijd echt wel dringt en we in vliegende vaart door ochtendtoilet en ontbijt moeten.

Maar ach, die gestolen minuutjes. Wie wil ze niet? 's Morgens nog even extra onder je dekbed duiken (vooral in de winter). Even extra op dat bankje in het lentezonnetje. Nog net even dat hoofdstuk uitlezen. En dan nog een. Nog even.
Gestolen minuutjes zijn de kers op de taart. Zo heerlijk zoet. En roze.

Kung Hai Fat Choi*

* Gelukkig Nieuwjaar in het Chinees.
Of tenminste dat heb ik me toch laten wijsmaken! Maar wat in ieder geval vaststaat: morgen 23 januari start volgens de Chinese kalender het jaar van de Draak. Dat vraagt om een lekker receptje met een knipoog naar het Oosten.


Het recept ontvingen we bij gelegenheid van Rita. Een recept van Rita, dat is eigenlijk een kwaliteitslabel. Rita rekent en test en laat keuren door haar kritische Mie-ke. Als Rita een receptje doorgeeft, dan mag je daar blind op vertrouwen. Koken met een receptje van Rita, dan krijg je iets lekkers op je bord.

De keuken van Rita daarentegen lijdt wel eens onder zoveel engagement. Dat is nu eenmaal een van de nevenwerkingen van het dieet, voor een keuken. Bij de ene kan je de slagroom van de keukenkastjes likken, bij de andere blijkt de ruime keuken niet ruim genoeg...

Voor 2 mini-loempia's, of lenterolletjes heb je nodig:
17g brickvel
50g prei
  5g rode paprika
  5g groene paprika
20g champignons
13g gekookte ham
10g maïsolie
40g mayonaise
currypoeder naar smaak


Snijd de groenten heel fijn en stoof ze aan in maïsolie.
Meng met de fijngesneden ham en verpak alles in het velletje brickdeeg.
Vouw dit loempiagewijs bij elkaar: eerst de lange kanten naar binnen en dan strak oprollen.
Bak in frituurolie tot het gewenste kleurtje.
Serveer met een dipsausje van mayonaise en kruiden naar keuze.
Je kan in plaats van brickvellen ook rijstvellen gebruiken. Kijk even op de verpakking voor de juiste voedingswaarden.

ratio 1:2.47 en 465kcal

Mànmàn chī!*

Op de foto een reserveloempia, want de 'echte' waren met lichtsnelheid verdwenen. 

Dat was dus iets te snel voor ons fototoestel.

*Eet smakelijk!

Wat een spetter!

Een tijd geleden maakte Valentine  mooie foto's met ketogene producten. Eentje daarvan kent u reeds, we gebruiken het als uithangbordje voor deze blog. Bij het voorstellen van ons nieuwe blogjasje maakte ik terloops melding van een verhaal over slagroomspetters...

Ach, dat verhaal, het leek een alleenstaand geval en het raakte wat op de achtergrond. Maar toen...

Hoofdrolspeler in dit spetterende verhaal is onze slagroomspuit. Soms ook kidde genoemd of sifon onder druk. U weet wel: het lijkt op een brandblusapparaat voor keukengebruik, u kan het vullen met allerlei lekkers zoals slagroom en het oogt geweldig professioneel.

Maar zo'n ding dat leidt soms een eigen leven. Enfin, in ieder geval ons toestel toch. 

Het vuurt soms ongevraagd wat slagroom af. Echt! En meestal als ik de kidde net wil grijpen of terugplaatsen, kortom als ik in de buurt ben. Alleen als ik in de buurt ben. Waarbij Man en befaamd slagroomspecialist beweert dat ik wel iets fout doe en dus ongevraagd onder de slagroomspetters geraak. Eigen schuld, dikke prut. Zoiets. Tot grote hilariteit van wie dan ook die het opmerkt.

Maar toen... Toen kwam er een fantastisch moment. Ik geef het toe, ik geniet nog na...

Man maakte zondagmiddag het laatste restje op. En besloot de kidde meteen te reinigen. Goed plan.

Druk aflaten. 

Sifon openschroeven.

Gaf me dat een knaller!

Ongelooflijk hoeveel room er toch nog in dit 'lege' toestel zat.

En eruit wilde.

Op Man.

Haar, schoenen, bril.

Gootsteen, aanrecht, kastjes.

Ramen, glaskoepel, plafond. 

Receptfiches, pepermolen, keukenrol.

Nee, u krijgt geen foto's te zien (die zijn er wel), want mijn Huwelijk is me ook iets waard. En ik redde in ruil voor de aangeboden lachtherapie zijn favoriete hemd van vreselijke vetvlekken. 

Brengt me uiteindelijk bij die ene, supertip die ik u nog wil meegeven. Een fantastisch product om vetvlekken te verwijderen. Een aanrader voor wie ketogeen kookt (of een slagroomspuit in huis heeft). 

Dit is ongesponsorde publiciteit. Maar Mr. Ecover, u mag ons altijd bellen.

Kookinspiratie shoppen.

Ik heb het al ooit eens gehad over een bizarre nevenwerking van het ketogeen dieet. Het is nog steeds niet over.
Een nieuwe supermarkt in de buurt? Wij gaan snuisteren en potjes lezen. In de boekenwinkel vind je ons gegarandeerd op de afdeling kookboeken. Maar het neusje van de zalm blijft natuurlijk een echte kookwinkel. Daar zijn we uren zoet.

We hebben net zo'n rondje funshopping achter de rug. Ik heb mijn ogen weer uitgekeken. Tegenwoordig vind je ook wel voor elk menu een apart toestel. Gaande van koffie-apparaten, popcornmachines, ijslollie-makers, chocolade- of andere fonduetoestellen, slagroomspuiten in alle maten, een muffinmachine, blenders en keukenrobots in alle kleuren van de regenboog, hakkers en slicers voor elke groente eentje. Ik wil alles. De keuze is groot, mijn beurs te klein.

Maar hé, ik heb natuurlijk ook wel al wat in de kast staan aan min of meer bruikbare toestelletjes. Dit snijapparaatje om groentensliertjes te maken is bijvoorbeeld een leuke. In een volgend bericht lees je wat wij er mee doen!

groentenslierten maken op twee snijbreedtes,

toestel van het merk Gefu

Maar die ijslolliemachine zet ik misschien toch op mijn verlanglijstje. Voor ons Mie-ke, of wat dacht je?

Relax!

Ons Mie-ke is op zeeklassen. En NU zijn we heel relaxed. Maar je had ons vorige week eens moeten zien!

't Is nochtans niet de eerste keer dat ze voor enkele dagen vertrekt, dus we zijn al gewend aan menuplanning, groot inkopen en mensen briefen. Tot nu toe altijd fantastisch verlopen en voor ons is het ketogene dieet zeker geen reden om thuis te blijven. Maar dat wist u wellicht al.

Maar vorige week liep het allemaal een beetje moeilijker: Juf meldde dat zij geen toegang kreeg tot de Keuken omwille van Keukenregels, en de Keuken meldde dat ze met onvoldoende personeel zijn om extra menuutjes klaar te maken. Kordaat werd er aan toegevoegd dat alles maar diepgevroren moest meegegeven worden.

Ik werd er even ongelukkig van. Twee uur rijden naar zee met diepgevroren gerechtjes die wellicht bij het opwarmen nog allesbehalve smakelijk zijn. Zo'n vet receptje lijdt wel eens aan ontbindingsverschijnselen bij het opwarmen. Moet ons Mie-ke dat slikken?

We hebben een nieuw ontbijt verzonnen, veel koude gerechtjes voorzien en de warme gerechtjes deskundig gekoeld.

Maandagochtend is ze vertrokken met twee frigoboxen vol en een blad vol raadgevingen voor de Keuken.

Gisteren kwam er een verlossend berichtje:

Hallo mama en papa,

Alles gaat hier goed.

Met het eten is alles in orde.

Liefs van je kapoen.

En voila, we zijn helemaal gerustgesteld. Trouwens, ik kook deze week helemaal niet. Voor niemand. Mijn huisgenoten hebben dat al begrepen. Relax!



De dag dat Jezus uit zijn graf ontsnapte.

Het is een andere formulering, maar deze uitspraak van ons Mie-ke vat wel de essentie. Maar Pasen zou in onze contreien ook geen Pasen meer zijn zonder een royale oogst aan chocolade paaseieren. Dit jaar hebben we gelukkig alle eieren gevonden (het heeft al eens anders geweest). En de oogst is bijzonder royaal zowel wat betreft de suikerloze als de suikerechte. Om u niet te jaloers te maken, zetten we er een bescheiden foto bij.
Als het aan ons Mie-ke lag was de dag vroeg begonnen. Wij slapen liever wat uit, maar helaas heeft ons Mie-ke die behoefte niet meer sinds de start van het ketogene dieet. Het is een van de nadelen.We hadden voor paasochtend een compromis gesloten tussen vroege Mie-ke en late Zussen. Om 8u ten vroegste mocht de familiale zoekactie starten. Maar om 6.42u kroop ze al bij ons in bed. Ze zou bij ons wel wachten tot het 8u was, want onze klok liep twee minuten voor op de hare en dus zou het bij ons sneller 8u zijn. Van zo'n logica smelt ik. Gelukkig ben ik niet van chocolade.

Het woord voedingswaarde is bij chocolade wellicht een beetje uit de context, maar om de ratio van suikervrije paaseieren te berekenen kan u te rade gaan bij niemand minder dan de Sint!

Schadelijk of niet?

Sinds we met het ketogene dieet zijn gestart, heb ik een beetje last van een eigenaardige nevenwerking. Toegegeven, ikzelf ben geen ketogene patiënt, dus dat klinkt wat vreemd. Tot voor kort was ik mij er ook niet van bewust. Maar het is wel degelijk een ernstige nevenwerking.
Ik heb namelijk ontdekt dat ik sinds de start verschrikkelijk veel verzamel.
Zo heb ik een verzameling siliconen spatels. Heel handig zijn die pottenlikkers om de laatste restjes vet uit de potjes en pannetjes te schrapen. Alle grammen tellen immers. Ik heb er ondertussen een 5-tal in verschillende maten en dat is ruim voldoende. Nochtans betrap ik mezelf erop dat ik geen enkel warenhuis of kookwinkel kan passeren zonder de siliconen spatels te bewonderen. Er is altijd wel een modelletje dat ik nog niet heb.
Dat geldt trouwens niet enkel voor die handige spatels. Ik heb ook een gigantische collectie plastic potjes. Van het bekende Tupperware-merk tot de meest goedkope versie. Alle maten en modellen en nog mis ik wel wat. Op zijn minst af en toe het juiste deksel voor het gewenste potje.
Schaaltjes, bordjes, apero-lepels, interessante keukenhulpjes. Het is niet schadelijk, het neemt enkel wat extra plaats in de kast.
Het verzamelen van mayonaisepotten heb ik al bekend. En daar mag ik dit schooljaar nog rustig mee doorgaan van Juf. Wat een opluchting!
Verder verzamelde ik al stapels knipsels: van recepten die een aanzet kunnen geven voor een vet gerechtje, van interessante voedingsproducten, van leuke presentatie-ideetjes, van om het even wat dat inspirerend kan zijn.
Ondertussen startte ik ook met het verzamelen van dozen in alle formaten. Om mijn verzamelingen in te ordenen, want het lijkt soms alsof ik vooral chaos verzamel. Dus de dozen gaan me helpen.

En ik verzamel verhalen over het ketogene dieet. Dus als je er zo eentje hebt, stuur maar door. En tot slot moet ik bekennen dat ik ook mensen verzamel. Mensen die het fijn vinden om deze vette verhalen te lezen. Het zou leuk zijn dat wie regelmatig onze blog leest, zich registreert als volger. Dan krijgt mijn verzameling duidelijker vorm. Bij deze een warme oproep.
Ik beloof dat ik jullie niet in een doosje stop.